Po ludzku: co jest szyfrowane, co widzi serwer i czego nie widzi nikt poza uczestnikami czatu.
Wiadomość idzie z telefonu do telefonu przez nasz serwer. Po drodze chronią ją trzy warstwy, a każda działa nawet wtedy, gdy inna zostanie złamana.
Tekst, zdjęcia i nazwy czatów są szyfrowane na telefonie nadawcy i odszyfrowywane tylko na telefonach uczestników czatu. Standard IETF MLS (RFC 9420), domyślnie z hybrydą postkwantową ML-KEM-768 + X25519. Klucze nigdy nie trafiają na serwer, a w grupach są regularnie, automatycznie odnawiane.
Aplikacja łączy się z serwerem wyłącznie przez TLS 1.3 i ufa tylko certyfikatom głównym Let's Encrypt wbudowanym w aplikację. Podrobiony lub „firmowy” certyfikat zainstalowany na telefonie nie zadziała: połączenie po prostu się nie otworzy.
Przed zaszyfrowaniem każda wiadomość i załącznik są dopełniane do jednego z typowych rozmiarów. Po długości szyfrogramu nie da się zgadnąć, co jest w środku: „tak” czy długi akapit.
Czas na serwerze jest zaokrąglany, a logi serwera wiadomości nie zawierają nazw, identyfikatorów grup ani adresów IP. Ukrywania przed serwerem, kto z kim pisze, jeszcze nie mamy — jest w naszych planach.
Telefon szyfruje plik nowym losowym kluczem (XChaCha20-Poly1305); na serwer trafia tylko szyfrogram, a klucz — wewnątrz zaszyfrowanej wiadomości. Plik jest przechowywany na serwerze do 30 dni i usuwany automatycznie. Imię, stanowisko i awatar z profilu trafiają do czatów zaszyfrowane w ten sam sposób.
Dźwięk i obraz są szyfrowane na telefonach (DTLS-SRTP, a w połączeniach grupowych dodatkowo szyfrowanie klatek kluczem grupy). Połączenie 1:1 domyślnie idzie przez przekaźnik naszego serwera, więc rozmówca nie widzi twojego adresu IP. W połączeniu grupowym telefony łączą się z serwerem połączeń, a nie ze sobą.
Klucze i historia są przechowywane tylko na telefonie — w pliku zaszyfrowanym kluczem z bezpiecznego magazynu systemu (Android Keystore, iOS Keychain). Kopia w chmurze Google czy iCloud jest dla tych danych wyłączona. Odcisk palca lub twarz sprawdza sam system — aplikacja nie dostaje danych biometrycznych.
Na Androidzie powiadomienia działają bez usług Google (Firebase). Serwer mówi tylko „jest coś nowego”, a powiadomienie pokazuje ogólny tekst. Nadawca i treść pojawiają się tylko wtedy, gdy to włączysz, a telefon jest odblokowany.
Nie ma globalnego katalogu. Znaleźć cię może tylko ktoś, kto zna twoją dokładną nazwę lub e-mail, a wyszukiwanie możesz wyłączyć. Adresy e-mail są porównywane przez skrót z kluczem. Książka telefoniczna nie opuszcza telefonu.
Kopie rozmów powstają automatycznie i są szyfrowane kluczem odzyskiwania, który znasz tylko ty — serwer nie może ich odczytać. Bez tego klucza kopii nie otworzy nikt, nawet my. W firmie z własnym magazynem kopie leżą w jej S3.
Bot to uczestnik czatu z własnymi kluczami: widzi tylko czaty, do których go dodano, i tylko od tej chwili. Wiadomości skierowane do asystenta AI, wraz z maksymalnie 30 ostatnimi wiadomościami czatu, trafiają do dostawcy AI — Anthropic (USA). W takim czacie zawsze widać baner.
Zgłosić lub zablokować osobę możesz prosto z czatu. Zgłoszenie to jedyny przypadek, gdy wiadomości mogą trafić na serwer — i tylko jeśli sam zaznaczysz „Dodaj ostatnie wiadomości czatu”.
Widzą dane techniczne bez treści wiadomości, a adresy e-mail tylko zamaskowane. Panel administracyjny nie jest dostępny z internetu; logowanie wymaga hasła i kodu jednorazowego. Działania administratorów trafiają do dziennika.
W centrum danych Hetzner w Niemczech (UE). Wiadomości e-mail z kodami potwierdzenia i zaproszeniami wysyła Brevo (Francja, UE). Stan serwera i jego kopie zapasowe są zaszyfrowane.
Przechwycenie rozmowy w drodze nic nie da: żeby ją przeczytać, trzeba mieć w rękach odblokowany telefon uczestnika. Dlatego chroń telefon kodem PIN i porównuj kody bezpieczeństwa ze współpracownikami przez QR. Żaden system nie daje absolutnej ochrony — mówimy wprost, co widzi serwer, i niczego nie wyolbrzymiamy.
Prawnie precyzyjny opis przetwarzania danych znajdziesz w Polityce prywatności.
